Ιδρυτικά κείμενα

Ιδρυτική Διακήρυξη

Με το χάραμα του 20ου Αιώνα, με τη νίκη της Οκτωβριανής Επανάστασης, γεννήθηκαν μεγάλες ελπίδες, άρχισε να γράφεται, στην πράξη, στις σημαίες των εκμεταλλευομένων, το σύνθημα του Κομμουνιστικού Μανιφέστου "από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του…". Στο τέλος αυτού του Αιώνα οι ελπίδες πληγώθηκαν. Το σύνθημα για μια στιγμή σταμάτησε να γράφεται. Οι άνθρωποι που ένοιωσαν τη γεύση της πικρής ήττας επιχειρούν και πάλι να πιάσουν το νήμα... Η πραγματικότητα είναι ο μοχλός αλλά, όπως έλεγε ο ποιητής, "μονάχα η πραγματικότητα θα μας μάθει πως την πραγματικότητα να αλλάξουμε…". Την πραγματικότητα δεν την προσπερνάς. Ή την αποδέχεσαι ή πολεμάς να την αλλάξεις. Να πολεμήσουμε. Να συνεχίσουμε. Ούτε σημειωτόν, ούτε προς τα πίσω. ΜΠΡΟΣΤΑ! 

Οι δραματικές αλλαγές στις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού, η συγκυριακή μονοκρατορία και αλαζονεία των κυρίαρχων δυνάμεων της νέας τάξης και της "παγκοσμιοποίησης", η ολομέτωπη επίθεση σε θεμελιακά εργασιακά, ασφαλιστικά, δημοκρατικά δικαιώματα και κατακτήσεις των εργαζόμενων, των λαών, η ντε-φάκτο επιβολή ενός διεθνούς δικαίου της δύναμης και της υποταγής, οι εξελίξεις στη Βαλκανική, η κατά σύστημα καταστροφή του περιβάλλοντος, η λεηλασία του δημόσιου πλούτου, βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη. Η συντριπτικά μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων του πλανήτη βιώνει αυτή την πραγματικότητα.
Ο γενικότερος πολιτικός άξονας γέρνει προς συντηρητική κατεύθυνση. Το εργατικό, το μαζικό κίνημα, η Αριστερά, είναι σε άμυνα. Στο ιδεολογικό μέτωπο υπάρχει μια σύγχυση και μοιραία ο πρακτικισμός ή το "όπως-όπως για να επιβιώσουμε", αντικαθιστά την αναλυτική του μαρξισμού και στη θέση της διαλεκτικής μπαίνει συχνά ο καιροσκοπισμός. 
Αυτή η συντηρητικοποίηση, σ' όλα τα μέτωπα, συμπαρασύρει, συχνά με σαρωτικό τρόπο, την παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία, που, στο επίπεδο της ηγεσίας, μετατοπίζεται, δυναμικά, χωρίς πλέον προσχήματα, προς το νεοφιλελευθερισμό. Αυτή ακριβώς η συντηρητική στροφή της σοσιαλδημοκρατίας αντικαθρεφτίζεται, στον έναν ή στον άλλο βαθμό, στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, στο μαζικό κίνημα γενικότερα, όπου διαπιστώνουμε κάμψη της πάλης για τα προβλήματα των εργαζομένων, σε μια περίοδο που οι συνθήκες απαιτούν ένταση των ενωτικών αγώνων, της κοινής δράσης, εναλλαγές των μορφών πάλης, χρησιμοποίηση του μεγάλου, του πανίσχυρου όπλου της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης. Οι όποιες προσπάθειες για να βρει το εργατικό, το μαζικό κίνημα τον αγωνιστικό του βηματισμό, ακυρώνονται τόσο από τη σφοδρή επίθεση των μηχανισμών του κεφαλαίου, όσο και από χειρισμούς και τακτικές μέσα στα μαζικά κινήματα, κατά κανόνα χωρίς ιδεολογικό υπόβαθρο και πιο συχνά κάτω από το βάρος διαφόρων σκοπιμοτήτων. Την ίδια όμως στιγμή κάνουν την εμφάνισή τους, κάνουν τα πρώτα βήματά τους, νέα κινήματα στέλνοντας από το Σιάτλ, την Πράγα και το Πόρτο Αλέγκρε τα μηνύματά τους.

Η Αριστερά σήμερα…

Τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα όλης της Ευρώπης, οι ριζοσπαστικές παραδοσιακές αριστερές δυνάμεις, αυτές που για μια εκατονταετία χάραξαν με κόκκινη κλωστή τη σύγχρονη ιστορία, χάνουν χρόνο με το χρόνο την επιρροή τους σε πλατιές μάζες και προσπαθώντας να αντέξουν τις πιέσεις, είτε αναθεωρούν (φανερά ή κρυφά) τα θεμελιακά μαρξιστικά τους χαρακτηριστικά, τις ταξικές, ιστορικές τους αναφορές, είτε δίνουν μάχη οπισθοφυλακών, αδυνατώντας να πιάσουν το νήμα της σύγχρονης καπιταλιστικής πραγματικότητας, της εντεινόμενης διεθνοποίησης, ("παγκοσμιοποίησης") και, φυσικά, της ανάγκης ενός ευρύτερου και οργανωμένου κινήματος, ενός αποτελεσματικού ταξικού αντίβαρου στον κόσμο, αντίστοιχου των καιρών. 
Μέσα σε αυτό το κλίμα, η πολυδιάσπαση της Αριστεράς, ο κατακερματισμός, οι έντονες και συχνά ανούσιες αντιδικίες στα μάτια του απλού εργαζόμενου, λειτουργούν απωθητικά για την κοινωνική Αριστερά, για τους λαούς. Αντικειμενικά, όλη αυτή η κατάσταση, εξυπηρετεί τα σχέδια του πολυεθνικού κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων. Και προφανώς είναι υπερβολή να κουβεντιάζουμε και να οχυρωνόμαστε σήμερα πίσω από απολυτότητες, για το αν οι δυνάμεις του Ευρωκομμουνισμού ή εκείνες της παραδοσιακής κομμουνιστικής αντίληψης είχαν ή έχουν δίκιο. Η ζωή είναι πιο σκληρή από τέτοιες αντιδικίες. Όταν η ιδεολογική διαπάλη για τέτοια ζητήματα γίνεται στο έδαφος των σκοπιμοτήτων, χωρίς επιστημονικά επιχειρήματα, με γυρισμένη την πλάτη στη διαλεκτική, σύγχρονες απαντήσεις στα σημερινά προβλήματα δεν μπορεί να υπάρξουν και η αλαζονεία, οι διώξεις στους "εσωκομματικούς" αντιπάλους γίνονται καθεστώς για να μας θυμίζουν εποχές που πληρώσαμε όλοι ακριβά! 
Συγκυριακά, δυνάμεις της κομμουνιστικής και μη Αριστεράς, ανάλογα με τους τακτικούς χειρισμούς, τις ιστορικές ρίζες τους από χώρα σε χώρα, τις συμμαχίες που κάνουν, (ενίοτε τυχοδιωκτικού χαρακτήρα), "επιβεβαιώνονται", πότε ή μια και πότε η άλλη, με κάποια μικρά ποσοστά, έναντι των υπολοίπων. Στη συνέχεια, αναμένουν την επόμενη εκλογική αναμέτρηση, της οποίας όμως θα προηγηθούν πολλές άγονες αντιμαρξιστικές, αντιεπιστημονικές συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, ώστε να διαμορφωθούν οι συνθήκες για ανατροπή των προηγούμενων "επιβεβαιώσεων"! Στο μεταξύ, ασφαλώς, οι υποχωρήσεις για όλους μαζί διαδέχονται η μια την άλλη… Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι συνολικά οι καταγραμμένες ως αριστερές, ριζοσπαστικές προοδευτικές δυνάμεις, έχασαν στις εκλογές του Απρίλη 2000, σε σχέση με το 1996, περίπου 300 χιλιάδες ψήφους ή το 38% της δύναμής τους. Τις μικρότερες απώλειες, όπως είναι γνωστό, τις παρουσίασε το ΚΚΕ. Αυτό, όμως, δεν μπορεί να κρύψει την αλήθεια ότι παρουσιάζει στασιμότητα σε εργατικές, αριστερές παραδοσιακά, περιοχές και σε περιοχές όπου έκαναν έντονη την παρουσία τους μαχητικά κινήματα, με πλήρη υποστήριξη του κόμματος.

Μπορούμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση…

Από τη συζήτηση που διεξάγεται (και όχι μόνο στη χώρα μας), πέρα απ' όλα τα άλλα, ξαναπροκύπτει το σημαντικό ερώτημα: Μπορεί να υπάρξει, νικηφόρο, επαναστατικό κίνημα χωρίς επαναστατική θεωρία ή επαναστατική θεωρία χωρίς επαναστατικό κίνημα; Η Κ.ΕΔΑ πιστεύει ότι κάθε συνειδητός αριστερός, κάθε συνειδητός προοδευτικός άνθρωπος, πολύ περισσότερο ένας μαρξιστής, συμφωνούν κατ' αρχήν, ότι δεν μπορεί να υπάρξει επαναστατικό κίνημα σύγχρονο, προοπτικά αποτελεσματικό και νικηφόρο, χωρίς επαναστατική θεωρία. Οι δυσκολίες όμως αρχίζουν όταν ο καθένας από μας, συλλογικά ή ατομικά, βάζει τα ερωτήματά του, διατυπώνει τις αντιρρήσεις του για το πείραμα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην ΕΣΣΔ και σε άλλες χώρες. Ώσπου να δοθούν απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που γεννήθηκαν ύστερα από τις εξελίξεις των τελευταίων χρόνων, ώσπου να γίνει η νέα σύνθεση -και θα γίνει- χωρίς να πετάξουμε και το παιδί μαζί με τα νερά, τι κάνουμε; Μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα-κλειδί, ότι η συντηρητικοποίηση, στο εκλογικό επίπεδο, αντιστοιχεί με την αντικειμενική πραγματικότητα;
Η απάντηση για την Κ.ΕΔΑ είναι ξεκάθαρη και κατηγορηματική: Αυτή η συντηρητικοποίηση, στο επίπεδο της ψήφου, δεν είναι αντίστοιχη με την αντικειμενική πραγματικότητα. Δεν συνιστά, δηλαδή, συντηρητικοποίηση των συνειδήσεων των εργαζομένων και μάλιστα ανεπίστρεπτη. Από την άποψη αυτή η Αριστερά, κομμουνιστική και μη, σαν ιδεολογία, σαν πολιτική, σαν πρακτική, δεν πέθανε, όπως βιάζονται πολλοί να πουν! Ο πολιτικός θάνατός της θα μπορούσε να επέλθει αν η Αριστερά, με τα όποια και πολλά πολιτικά πρόσωπά της, δεν αντιστοιχίζονταν με την ιστορική νομοτέλεια, με την κοινωνική πραγματικότητα, αν ξεκόβονταν από τη ζωντανή, πάλλουσα αλλά λεηλατημένη, σήμερα, κοινωνική Αριστερά. Αν αυτό συμβεί τότε θα προκύψει η ιστορική ανάγκη για δημιουργία νέου πολιτικού, επαναστατικού υποκειμένου που θα εναρμονιστεί με την αντικειμενική πραγματικότητα. Στην ιστορική εξέλιξη, άλλωστε, τίποτα δεν μένει ακάλυπτο...
Σε μια τέτοια όμως, βασανιστική πορεία προς τα πίσω, (γιατί προς τα πίσω θα είναι), προς την εποχή της δημιουργίας των πρώτων σοσιαλιστικών ομίλων, θα υπάρξουν οδύνες που δεν είναι ανάγκη να τις ξαναζήσει το εργατικό και επαναστατικό κίνημα. Και για όσο καιρό θα… γεννιέται αυτό που έχει ξαναγεννηθεί, η συντηρητικοποίηση, όπως την περιγράψαμε προηγούμενα, θα αποτελεί τη μεγάλη δεξαμενή μέσα στην οποία θα πέφτουν οι αγωνίες και οι ελπίδες των εργαζομένων. Και όταν αυτή η δεξαμενή δεν θα είναι ικανή να τις χωρέσει, όταν η Αριστερά θα αυτομαστιγώνεται, θα τρωει τις σάρκες της, θα συζητά για…το γένος των αγγέλων, θα αναζητηθούν και θα βρεθούν παραδεξαμενές, παραμηχανισμοί για να κρατούν δεμένους πισθάγκωνα τους εργαζόμενους, τους εκμεταλλευόμενους, τους αδικημένους. Ήδη έχουμε σοβαρά δείγματα μιας τέτοιας αρνητικής εξέλιξης και στη χώρα μας. 
Βλέπουμε να ξεφυτρώνουν διάφοροι φορείς εθνικής, φυλετικής, θρησκευτικής "καθαρότητας", οι οποίοι μένουν, γενικά, στο απυρόβλητο αφού η Αριστερά δεν μπορεί να συντονιστεί για να αντιμετωπιστούν πειστικά και χωρίς ταλαντεύσεις, αυταπάτες και επικίνδυνες θεωρίες για τους εργαζόμενους, τους λαούς. 
Βλέπουμε να δηλητηριάζονται, σχεδόν ανεμπόδιστα, εργατικές συνειδήσεις, αφού η Αριστερά δεν μπορεί να αρθρώσει έναν ηχηρό, δυναμικό κοινό λόγο, απέναντι σ' αυτούς που μιλάνε αφηρημένα για τη δήθεν υπεράσπιση του "κράτους-έθνους", κάνοντας πως αγνοούν ότι μέσα στα σημερινά διαμορφωμένα "κράτη-έθνη" υπάρχουν δυο "κράτη-έθνη" αυτό των εκμεταλλευτών και αυτό των εκμεταλλευομένων. 
Βλέπουμε να αλωνίζουν οι κάθε λογής επιτήδειοι, αφού η Αριστερά δείχνει μουδιασμένη, μπλεγμένη στα αδιέξοδά της και δεν τολμάει να ανοίξει μέτωπο με τους γραμματείς και φαρισαίους υποκριτές, με τους εμπόρους των αγνών θρησκευτικών αισθημάτων του λαού μας και το χειρότερο τμήματά της να ερωτροπούν με τον ανορθολογισμό στο όνομα διαφόρων σκοπιμοτήτων, παίζοντας αντικειμενικά, το παιχνίδι του ιμπεριαλισμού.

Η ενότητα δεν είναι αυτοσκοπός, είναι μέσο…

Δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι αντιπαραθέσεις στο χώρο της Αριστεράς ήταν και είναι άνευ σημασίας και άνευ αντικειμένου, αφού κολοσσιαία ζητήματα απασχολούν την εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τους λαούς, αφού δυνάμεις της Αριστεράς ερωτοτροπούν με την ενσωμάτωση στο σύστημα ή και ενσωματώνονται. Μαρξιστές διανοητές σήμερα βάζουν το δάχτυλο στην πληγή και επιχειρούν να δόσουν απάντηση σε τέτοια ερωτήματα, να αναλύσουν αν ο υπαρκτός σοσιαλισμός ήταν σοσιαλισμός ή κάτι άλλο. Ανεξάρτητα από το ιδεολογικό, πολιτικό "δια ταύτα" στο οποίο καταλήγει ο καθένας και η κάθε μια αριστερή δύναμη από τη μεριά της και την οχύρωσή της πίσω από αυτό το ιδεολογικό "δια ταύτα", ένα είναι γεγονός: Λογικά, όπως το αντιλαμβάνεται ο κάθε απλός άνθρωπος, δεν μπορεί, όλοι και για όλα, να έχουν δίκιο. Και από την άποψη αυτή, ο διάλογος χωρίς προαπαιτούμενα, όσο και αν πονάει, πρέπει να ανοίξει αποφασιστικά. Πολιτική, όμως, δεν είναι μόνο συζήτηση και το χειρότερο βυζαντινολογία, και το ακόμα πιο χειρότερο ανόητη ισχυρογνωμοσύνη. Είναι πρώτα και κύρια δράση. 
Το πρόβλημα της Αριστεράς δεν είναι η έλλειψη πολιτικών κομμάτων αλλά η αδυναμία να αναδειχτεί το κύριο και βασικό σε κοινά αποδεκτό πεδίο συμπόρευσης και συνεργασίας. Συχνά δευτερεύουσες διαφορές και για διάφορες σκοπιμότητες, ανάγονται σε προϋποθέσεις ενότητας με αποτέλεσμα να ακυρώνεται στην πράξη κάθε προσπάθεια για την κοινή δράση, για τη συμπόρευση. Απαίτηση των καιρών είναι η προσπάθεια για την ενότητα δράσης όλων των αριστερών δυνάμεων πάνω στα κρίσιμα προβλήματα του λαού και του τόπου, στη βάση της κλασικής μαρξιστικής αντίληψης της σχέσης του μερικού με το γενικό, στη βάση ακόμα και της κοινής λογικής ότι οι εργαζόμενοι που δέχονται απανωτά πλήγματα απαιτούν ευρύτερη συσπείρωση δυνάμεων, κυρίως εκείνων των δυνάμεων οι οποίες οραματίζονται και προτείνουν μιαν άλλη κοινωνία στη θέση του σημερινού βάρβαρου και απάνθρωπου συστήματος καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
Η ενότητα δράσης, αλλά και γενικά η ενότητα, δεν είναι, δεν πρέπει να είναι αυτοσκοπός. Είναι το μέσο για την επίτευξη ορισμένων ή γενικότερων σκοπών και στόχων. Στη σημερινή συγκυρία, η Κ.ΕΔΑ επιχειρεί να συμβάλει ώστε να συγκεντρωθεί η προσοχή σε συγκεκριμένους στόχους πάλης που θα εναντιώνονται στις επιλογές των πολυεθνικών εταιριών, του κεφαλαίου, του ιμπεριαλισμού. Επίσης να συμβάλει για τη συγκέντρωση εκείνων των δυνάμεων που θα μπορέσουν να κάνουν πράξη αυτούς τους στόχους, θα δώσουν ώθηση στο μαζικό κίνημα, θα αναθερμάνουν τις ελπίδες για ένα καλύτερο αύριο για τις νέες γενιές.
Στα πλαίσια αυτής της λογικής η Κ.ΕΔΑ καταθέτει την άποψή της για την ενότητα δράσης της Αριστεράς σε επάλληλους κύκλους, που ξεκινά από συνταυτιζόμενες δυνάμεις ως προς το ζήτημα της εξουσίας και φτάνει μέχρι τις επιμέρους συσπειρώσεις, συνεργασίες και μέτωπα που θα διαμορφώνουν το έδαφος για την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων που αμέσως ή εμμέσως αποδυναμώνουν την εξουσία των πολυεθνικών, του κεφαλαίου. 
Τίθεται, λοιπόν, ξανά το ζήτημα της συνεργασίας, ή, αρχικά, της κοινής δράσης των δυνάμεων της Αριστεράς, χωρίς διακρίσεις, αλλά και σε διαφορετική βάση απ' ότι χτες.
Τίθεται ξανά το ζήτημα της κοινής δράσης ή της συνεργασίας όλων των δυνάμεων της Αριστεράς, πάνω στα προβλήματα, χωρίς αποκλεισμούς, οχυρώσεις και αγκυλώσεις. Η αλήθεια, η πραγματική αλήθεια, θα αποδεικνύεται στην πράξη, στην κοινή δράση. 
Τίθεται ξανά το ζήτημα της ευθύνης των δυνάμεων της Αριστεράς απέναντι σ' έναν ολόκληρο κόσμο, που στέλνει κατ' εξακολούθηση, αγωνιώδη μηνύματα.

Να μη γυρίζουν οι ρόδες στον αέρα…

'Όσον αφορά την Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς-Κ.ΕΔΑ,
παίρνοντας υπόψη τις δυσκολίες, τις παραδόσεις, την πολιτική, οργανωτική κουλτούρα του κάθε τμήματος της Αριστεράς στη χώρα μας και στην Ευρώπη,
εκτιμώντας βαθιά τη μεγάλη προσφορά των κομμουνιστών, των ριζοσπαστών αριστερών στον κόσμο της εργασίας και του μόχθου, τη μεγάλη προσφορά στον κόσμο των γραμμάτων, του πολιτισμού και της τέχνης,
εκτιμώντας, βάσιμα, ότι οι μέρες που έρχονται θα είναι πιο δύσκολες και οδυνηρές για τους εργαζόμενους αν δεν επιχειρήσουμε όλοι μαζί να κόψουμε τις γέφυρες προς τα πίσω, 
θέλοντας να συμβάλουμε ώστε οι ρόδες να μη γυρίζουν στον αέρα,
Προτείνουμε ανοιχτά και δημόσια να ξαναδούμε όλοι ορισμένα ζητήματα:
Πρώτο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε σχετικά με την πολιτική σ' ότι αφορά την κοινή δράση, τον κοινό βηματισμό, πάνω στα προβλήματα. Κοινή δράση σημαίνει, όπως εμείς το καταλαβαίνουμε, "πάμε μαζί εκεί όπου συμφωνούμε" και όχι "υποταγή στη δική μου αλήθεια", όχι υπερπροβολή του μάξιμουμ για άρνηση και του μίνιμουμ. Πιστεύουμε ότι η κοινή δράση, χωρίς σκοπιμότητες, αποτελεί τη βασική προϋπόθεση και για την ευρύτερη ενότητα, αύριο, αλλά και το έδαφος πάνω στο οποίο θα βρεθούν οι απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα που γεννήθηκαν τα τελευταία χρόνια.
Δεύτερο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε με νηφαλιότητα και να προσεγγίσουμε ερωτήματα, όπως γιατί σκόνταψε η πρωτοβουλία της "Ενωμένης Αριστεράς" μετά τη μεταπολίτευση; Γιατί δεν ευδοκίμησε η "Κίνηση για την Ενότητα της Αριστεράς" -ΚΕΑ; Γιατί το εγχείρημα για τη δημιουργία του παλιότερου Συνασπισμού της Αριστεράς και των άλλων ανάλογων προσπαθειών που επιχειρήθηκαν σε χώρες της Ευρώπης δεν είχαν το προσδοκώμενο αποτέλεσμα; Η ιδέα της κοινής δράσης, της συνεργασίας, της ενότητας, του μετώπου, δεν φταιει σε τίποτα. Εμείς, ο καθένας με τον τρόπο του, μάλλον στραβά αρμενίζουμε! 
Τρίτο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε, με ανοιχτή καρδιά, χωρίς να θέλουμε να ξύσουμε πληγές, αν η πολεμική που επιλέχθηκε για πολλά χρόνια τώρα στο χώρο της Αριστεράς, είχε σαν στόχο την αναζήτηση της αλήθειας, είχε επιστημονική, ταξική αφετηρία, πίστευε στην ενότητα και στην κοινή πορεία των δυνάμεων που χωρούσαν σ' αυτήν την ενότητα και σ' αυτή την κοινή πορεία, ή στόχευε στην επιβεβαίωση της "μοναδικής δικής μας αλήθειας" με αποτέλεσμα την παραμόρφωση της αντικειμενικής αλήθειας, την παραμόρφωση της πραγματικότητας. 
Τέταρτο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε για την τακτική μας στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, γενικότερα στο μαζικό κίνημα. Μέσα στις σημερινές συνθήκες γενικευμένης επίθεσης του πολυεθνικού κεφαλαίου, με τη σοσιαλδημοκρατία να αλλάζει χαραχτήρα και να αποκόβεται, αντικειμενικά, από την κοινωνική της βάση, η τυφλή πολεμική και η από κεκτημένη ταχύτητα ρητορεία "ταξικής καθαρότητας", ανεξάρτητα από προθέσεις, δεν πετυχαίνει το στόχο ανάδειξης των υπαίτιων στα μάτια των εργαζομένων. Αντίθετα, συμβάλλει στην πόλωση στη βάση, μια πόλωση κατά κανόνα λίπασμα χειραγώγησης και αποπροσανατολισμού. Παράλληλα, η ρητορεία αυτή μπορεί να ερμηνευτεί σαν επιλογή αδυναμίας κατανόησης της σημερινής πραγματικότητας. Όταν μάλιστα συνοδεύεται από πρακτικές, που παραπέμπουν μέχρι και στην οργανωτική διάσπαση του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, του αγροτικού κινήματος, του κινήματος των μικρομεσαίων, τότε μιλάμε πλέον για εξαιρετικά επικίνδυνη εξέλιξη, αλλά και για ερωτήματα σ' ότι αφορά τη σκοπιμότητα τέτοιων επιλογών. Σε αρνητικό αποτέλεσμα καταλήγει, επίσης, και η τακτική ιδεολογικής, πολιτικής συμπόρευσης με τη σημερινή, μεταλλαγμένη, σοσιαλδημοκρατία. Τακτική, που ενδεχόμενα να είχε κάποια σημασία και αξία σε άλλες εποχές, σήμερα όμως προκαλεί σοβαρές συγχύσεις στο εργατικό, μαζικό κίνημα, αποπροσανατολίζει και παγιδεύει δυνάμεις. 
Πέμπτο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε τη στάση μας απέναντι στους φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αυτούς που σε κρίσιμες στιγμές για το λαό και τη χώρα η κυβέρνηση του βουνού χαρακτήρισε θεμέλιο της δημοκρατίας του λαού, εργαλείο στα χέρια των πολιτών για αυτοπροστασία απέναντι στην κεντρική εξουσία. Ο θεσμός αυτός έχει μέσα του όλες τις προδιαγραφές λαϊκής συσπείρωσης και πάλης και εξαρτάται από την ίδια τη δράση των πολιτών να διατηρήσει αυτά τα χαρακτηριστικά. Δεν υποτιμάμε καθόλου τις δυσκολίες από τις κατά καιρούς θεσμικές ρυθμίσεις σε αντιδραστική, αντιλαϊκή κατεύθυνση. Η γνώση, όμως, αυτής της πραγματικότητας απέχει πολύ από το να καλλιεργούνται αντιλήψεις που οδηγούν στον αναχωρητισμό και στην απόρριψη των όποιων δυνατοτήτων παρουσιάζονται. Είναι στο χέρι των δυνάμεων της Αριστεράς να προωθήσουν με αποφασιστικότητα ένα πλαίσιο παρέμβασης, κοινής δράσης και κοινών εμφανίσεων, αξιοποιώντας το γεγονός ότι, έτσι κι' αλλιώς, ο χώρος αυτός προσφέρεται για λαϊκή συνάντηση, για λαϊκή κινητοποίηση με ποικίλους τρόπους. Προς την κατεύθυνση αυτή, τελευταία, υπάρχουν ενθαρρυντικά μηνύματα.
Έκτο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε, όχι αφηρημένα και παγιδευμένοι στα σύνδρομά μας, αλλά στη βάση της αντικειμενικής πραγματικότητας, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, στηριγμένοι στο ιστορικό, μαρξιστικό συμπέρασμα ότι "η τάση της ενοποίησης είναι αντικειμενική, οι μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται δεν είναι δεδομένες", πολύ περισσότερο που στην κοινωνική εξέλιξη τα πάντα καθορίζονται από τη θέληση και τη δράση των ανθρώπων. Βάσιμα εκτιμάμε ότι μπορεί να υπάρξουν κοινές προτάσεις και κοινοί βηματισμοί, με δεδομένο ότι όλες οι ριζοσπαστικές δυνάμεις της Αριστεράς, ανεξάρτητα από τις ιδιαίτερες επιλογές τους, οι δυνάμεις που δεν θέλουν να ενσωματωθούν σε λογικές του "ακατανίκητου" καπιταλισμού, συμφωνούν για τη νομοτέλεια των ενοποιήσεων. Διαπιστώνουν, επίσης, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση, η πολυσυζητημένη ΟΝΕ, οι διάφοροι πυλώνες που διαμορφώθηκαν για να υποστυλωθεί αυτό το οικοδόμημα, δεν είναι επιλογή των λαών αλλά επιλογή των πιο συντηρητικών οικονομικών και πολιτικών κύκλων της Ευρώπης. Και σε κάθε περίπτωση, φυσικά πρέπει να συνεκτιμούν ότι δικαιώματα υπάρχουν όσο ξέρει κανείς να τα υπερασπίζεται.
Έβδομο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε για τις σχέσεις της Αριστεράς, μαζικού κινήματος και διανόησης στις σημερινές συνθήκες της λεγόμενης μεταβιομηχανικής εποχής.
Όγδοο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε τις επιπτώσεις των νέων τεχνολογιών. Αναμφίβολα οι σχέσεις παραγωγής του καπιταλιστικού συστήματος με τις νέες τεχνολογίες δεν αλλάζουν, η βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας παραμένει. Όμως οι επιπτώσεις τους στις σχέσεις των ανθρώπων, στις εργασιακές σχέσεις, στην οργάνωση και λειτουργία των μαζικών κινημάτων λειτουργούν διαφορετικά απ' ότι οι επιπτώσεις της βιομηχανικής εποχής. 
Ένατο: Να ξαναδούμε, να κουβεντιάσουμε και να αναζητήσουμε τον κοινό λόγο της Αριστεράς στην Ευρώπη και στον κόσμο, χωρίς να παραγνωρίζουμε τις ιδιαιτερότητες, την ιστορία, τις διαφορές που προκύπτουν από την ίδια την εξέλιξη των κοινωνιών των ξεχωριστών χωρών. Να κουβεντιάσουμε με βαθιά επιστημονικό τρόπο, το φαινόμενο των νέων κινημάτων που έκαναν τη δυναμική παρουσία τους στο Σιάτλ, συνέχισαν με την Πράγα, κλιμάκωσαν με το Πόρτο Αλέγκρε και δεν δείχνουν να αναδιπλώνονται. Να εξετάσουμε, χωρίς να αρνούμαστε τη θετική εμπειρία του παρελθόντος, το μήνυμα του νέου διεθνισμού που εκπέμπουν αυτά τα κινήματα και τη σχέση της Αριστεράς με αυτά.
Δέκατο: Στη βάση των παραπάνω σκέψεων και ανησυχιών μας προτείνουμε τη διερεύνηση της δυνατότητας για συγκρότηση κοινής επιτροπής απ' όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς (εντός και εκτός Βουλής), ώστε ισότιμα, σ' ένα τραπέζι ειλικρινούς διαλόγου, να διαπιστωθεί που μπορούμε να πάμε μαζί με μια ιεράρχηση των σοβαρών προβλημάτων που βασανίζουν το λαό και τον τόπο, όπως: Η κοινωνική ασφάλιση, το συνταξιοδοτικό, τα εργασιακά, ο χρόνος απασχόλησης και η ανεργία. Η κατάσταση στην υγεία και στην παιδεία. Η δραματική εξέλιξη της μόλυνσης του περιβάλλοντος. Τα δημοκρατικά, συνδικαλιστικά, κοινωνικά δικαιώματα στις σημερινές συνθήκες. Να αντιμετωπίσουμε το φαινόμενο της ξενοφοβίας και της καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ξένων. Να διαμορφώσουμε τους όρους για την κοινή αντίσταση στις επιλογές του ιμπεριαλισμού και των πολυεθνικών εταιριών, για την απόκρουση του αντιδραστικού εθνικισμού και την ανάδειξη του καλώς εννοούμενου πατριωτισμού.

Όταν οι άνθρωποι σιωπούν τα τσακάλια ουρλιάζουν…

Χωρίς αμφιβολία, για τις παραπάνω γενικές διαπιστώσεις ή για τις ανησυχίες που σημειώνουμε, θα υπάρχει αντίλογος. Να υπάρξει. Αρκεί να κινείται στο πλαίσιο της επιστημονικής κριτικής και όχι του αφορισμού και της συκοφαντίας. Η Κ.ΕΔΑ δεν επιχειρεί, ως ανώτατος κριτής των πάντων, να στήσει στον τοίχο κόμματα και δυνάμεις της Αριστεράς. Κάτι τέτοιο, άλλωστε, δεν θα έκανε τίποτα περισσότερο από το να προσθέσει ακόμα μια αδιέξοδη τυφλή πολεμική και μοιραία θα ακύρωνε την προσπάθεια της Κ.ΕΔΑ για κοινή δράση, για συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς. Απλά, πιστεύουμε ότι, μέσα από μια νηφάλια, όσο γίνεται, συζήτηση, χωρίς οχυρώσεις πίσω από "αλάθητα", θα "διαβαστεί" σωστότερα το μήνυμα των εκλογών, θα ξαναδιαβαστεί η θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού, θα εντοπιστούν οι πραγματικές αδυναμίες και λάθη στην εφαρμογή της, απαραίτητος όρος για ένα κίνημα προοπτικής και ελπίδας, με αυτοπεποίθηση ότι το μέλλον του κόσμου πρέπει να είναι διαφορετικό από αυτό της σημερινής καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Και για να παραφράσουμε κάπως το Λένιν, να πούμε ότι "αν αντικαταστήσουμε τη νηφάλια εξέταση της κατάστασης με τις "ψυχικές διαθέσεις" ή με το ανέμισμα της κόκκινης, της ροζ, της κίτρινης σημαιούλας, μπορεί να διαπράξουμε ανεπανόρθωτο λάθος, μπορεί να πέσουμε στο γκρεμό". 
Αυτούς τους προβληματισμούς, αυτές τις ανησυχίες και σκέψεις θέλαμε να καταθέσουμε. Ελπίζουμε ότι σ' αυτή τη δύσκολη συγκυρία θα βρούν θετικούς αποδέκτες στον κόσμο της Αριστεράς, έναν κόσμο που όλοι του χρωστάμε μια συγνώμη για τις πληγές που κατά καιρούς ανοίξαμε στο κορμί του, αλλά και μια μεγαλύτερη διάθεση για προσφορά σήμερα.
Απευθυνόμαστε προς ΟΛΕΣ τις δυνάμεις τις Αριστεράς. Στους συντρόφους κομμουνιστές που στους δύσκολους καιρούς της μεγάλης μας Εθνικής Αντίστασης δεν δίστασαν για το κοινό καλό να δώσουν το χέρι ακόμα και σε πολιτικούς αντιπάλους πόσο μάλλον στις αριστερές δυνάμεις. Στους συντρόφους της κομμουνιστογενούς και μη αριστεράς που μέσα από μεγάλες δυσκολίες συνεχίζουν να δίνουν τον παρόν τους. Στους συντρόφους των νέων κινημάτων ενάντια στη λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και την καταστροφή του περιβάλλοντος. Σε όλους εκείνους τους συντρόφους μας, εργαζόμενους και διανοούμενους, που για διάφορους λόγους επέλεξαν τη σιωπή, τη μη ενεργή συμμετοχή στην πολιτική και συχνά τη μαζική δράση και να τους πούμε ότι αποτελούν μια σημαντική εφεδρεία του λαού και ακόμη πως όταν οι άνθρωποι σιωπούν ουρλιάζουν τα …τσακάλια!

Αθήνα, Μάρτης 2001.

 

Η ΚΕΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

 

Από την ίδρυσή της τον Φλεβάρη του 2001, η ΚΕΔΑ υπηρέτησε πιστεύουμε με συνέπεια όλα τα ενωτικά εγχειρήματα που επιχειρήθηκαν από τις δυνάμεις της Αριστεράς. Από τον "Χώρο Διαλόγου και Κοινής Δράσης της Αριστεράς", μέχρι την "Πρωτοβουλία για τη Συσπείρωση της Αριστεράς" και τον ΣΥΡΙΖΑ, δώσαμε τη μάχη, στο μέτρο των δυνάμεών μας, για να γυρίσει σελίδα στις σχέσεις των δυνάμεων της Αριστεράς μεταξύ τους.
Το ίδιο κάνουμε και σήμερα.
Αγωνιζόμαστε ώστε οι δυνάμεις της Αριστεράς να δίνουν από κοινού τη μάχη σ' όλα τα μέτωπα πάλης. Φυσικά και στις εκλογές.
Μας ενδιαφέρει, όμως, ταυτόχρονα και η επόμενη μέρα. Και πάνω απ' όλα η αξιοπιστία, η δυναμική και η προοπτική του ενωτικού εγχειρήματος. Η τραυματική εμπειρία της επόμενης μέρας των εκλογών του 2004, έπρεπε να μας κάνει όλους πιο προσεκτικούς και πιο υπεύθυνους απέναντι στον κόσμο της Αριστεράς, που δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να τον απογοητεύουμε και να διαψεύδουμε τις ελπίδες του, στο όνομα κάποιων πρόσκαιρων επιδιώξεων.
Για να μην έχουμε λοιπόν την επόμενη μέρα των εκλογών μια κατάσταση ανάλογη με εκείνη του 2004, θεωρήσαμε αναγκαίο να ξεκαθαριστεί όσο γίνεται πιο έγκαιρα το τοπίο με το οποίο οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ θα πήγαιναν τόσο στις εκλογές της Τ.Α. όσο και στις επόμενες εθνικές εκλογές.
Στην κατεύθυνση αυτή ζητήσαμε να προχωρήσουμε άμεσα μέσα στο 2005, μετά και τη θετική κατεύθυνση των αποφάσεων του 4ου Συνέδριου του ΣΥΝ, στην επικαιροποίηση της Διακήρυξης της Πρωτοβουλίας του Δεκέμβρη 2003 και στη διαμόρφωση του πολιτικού πλαισίου με το οποίο θα δώσουν τη μάχη των δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών. Ταυτόχρονα με πλαίσιο και οργανωτική εισήγηση που επεξεργάστηκαν στελέχη της ΚΕΔΑ, προτείναμε 3μηνη καμπάνια τον Γενάρη του 2006 στην οποία υποδείχναμε να πάρουν μέρος δεκάδες στελέχη όλων των συνιστωσών και όλων των τάσεων του ΣΥΝ, με την οποία καμπάνια προσδοκούσαμε να θέσουμε σε κίνηση όλο τον κόσμο της Αριστεράς και να συγκροτήσουμε τοπικές συσπειρώσεις στις μεγαλύτερες πόλεις της επαρχίας και στις συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Η προσπάθεια αυτή, όμως, έμεινε στα χαρτιά γιατί φαίνεται έρχονταν σε αντίθεση με την τακτική της a la carte συνεργασίας που είχε επιλέξει ο ΣΥΝ στα πλαίσια των εσωκομματικών ισορροπιών του.
Παρ' όλα αυτά, τον Ιούλιο του 2006 μαζί και με άλλες συνιστώσες, κυρίως την ΑΚΟΑ, επιχειρήσαμε, χωρίς όμως επιτυχία, να ξεκινήσουμε πριν τις Δημοτικές τη διαδικασία διαμόρφωσης πολιτικού πλαισίου και οργάνων λειτουργίας σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, αφού ήταν πια γενική εκτίμηση ότι η κατάσταση λειτουργίας αυτών των σχημάτων συνεργασίας δεν μπορούσε να πάει άλλο.
Ωστόσο, εμείς ως αμετανόητοι εραστές της υπόθεσης της κοινής δράσης και της πολιτικής συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς, επανήλθαμε αμέσως μετά τις δημοτικές και με ολοκληρωμένο κείμενο προγραμματικών στόχων, οργάνωσης και λειτουργίας, διαδικασίας συμμετοχής του κόσμου της Αριστεράς στη διαμόρφωση και του πολιτικού πλαισίου και των οργάνων του σχήματος συνεργασίας μέσα από πανελλαδική συνδιάσκεψη ή σύσκεψη, αλλά και προϋποθέσεων για εκλογική συνεργασία.
Το κείμενο αυτό δόθηκε στις αρχές Νοέμβρη 2006 σ' όλες τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ και της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, σ' όλους τους ανένταχτους που μετέχουν στα σχήματα αυτά, αλλά και στις άλλες δυνάμεις της Αριστεράς, ανεξάρτητα από τη θέση τους στα θέματα της συνεργασίας και της κοινής δράσης.
Το κείμενό μας αυτό, για να θυμηθούμε και τον Σουρή, απορρίφθηκε μετά πολλών επαίνων. Κανείς δεν διαφώνησε ανοικτά μ' αυτό, αλλά και ποτέ δεν έγινε αντικείμενο συζήτησης.
Αντίθετα, 3,5 μήνες τώρα, κείμενα πάνε κι έρχονται, τα οποία όχι μόνο δεν μπορούν να θεωρηθούν πλαίσια πολιτικής συνεργασίας των δυνάμεων της Ριζοσπαστικής Αριστεράς και της Ριζοσπαστικής Οικολογίας, αλλά χρειάζονται πολλούς βαθμούς ανοχής για να θεωρηθούν πλαίσια κοινής δράσης.
Με κάθε τρόπο τόσο σε συνεδριάσεις της ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ, όσο και σε διμερείς συναντήσεις, διατυπώσαμε με σαφήνεια ότι το πολιτικό πλαίσιο, η οργάνωση και λειτουργία του σχήματος συνεργασίας και οι προϋποθέσεις εκλογικής συνεργασίας αντιμετωπίζονται από την ΚΕΔΑ ως πακέτο και ότι δεν μετέχουμε σε συζητήσεις που αφορούν μόνο εκλογική συνεργασία.
Η διαφαινόμενη συνεργασία είναι φανερό ότι αφορά ουσιαστικά μόνο εκλογική συνεργασία. Οι αναφορές σε συμφωνία για το πολιτικό πλαίσιο στοχεύουν απλά να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις.
Βεβαίως, ο καθένας έχει δικαίωμα να κάνει τις επιλογές του. Θεμιτή είναι για όποιον συμφωνεί ακόμη και η εκλογική συνεργασία, με ό,τι αυτή συνεπάγεται για τον καθένα. Αλλά δεν είναι σωστό να τη βαφτίζουμε πολιτική συνεργασία. Γιατί το ψέμα έχει κοντά ποδάρια λέει ο λαός. Και θα το πληρώσει το ίδιο το εγχείρημα κι ακόμη περισσότερο το όραμα του κόσμου της Αριστεράς για την πολιτική ενότητα των δυνάμεών της.
Με βάση τα παραπάνω χρειάζεται να σημειωθεί ότι η κυοφορούμενη συνεργασία θα δώσει τη μάχη των εκλογών:
Πρώτο. Με ένα πλαίσιο που βρίσκεται δραματικά πίσω από τη Διακήρυξη της Πρωτοβουλίας της 3ης Δεκέμβρη 2003. Που κάνει μια αναιμική αναφορά στη νέα ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων στον κόσμο, την παγκοσμιοποίηση τα προβλήματα που δημιουργεί για τους λαούς ο "διαρκής πόλεμος" του Μπούς. Που δεν λέει λέξη για το χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, την ΟΝΕ και τις συνέπειές της για τα οικονομικά, εργασιακά, ασφαλιστικά και κοινωνικά δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης και των πλατιών λαϊκών στρωμάτων. Που αγνοεί το Σύμφωνο Σταθερότητας, τη στρατιωτικοποίηση της Ε.Ε. και την προώθηση του ευρωστρατού, το ευρωσύνταγμα που αναθερμαίνεται με τη Γερμανική Προεδρία και το εναλλακτικό ευρωσύνταγμα που προωθεί το Γερμανικό PDS στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Που δεν λέει λέξη για τα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής (κυπριακό, ελληνοτουρκικά, κόσσοβο, FYROM κλπ), που αγνοεί τα ζητήματα ενότητας δράσης του μαζικού κινήματος, που αγνοεί την αγροτιά και τα προβλήματά της, τους επαγγελματοβιοτέχνες, τα προβλήματα κοινωνικής ασφάλισης, υγείας, παιδείας, περιβάλλοντος, πολιτισμού κλπ. Αλήθεια, ποιες θα είναι οι δεσμεύσεις που θα αναλάβουν οι βουλευτές που θα εκλεγούν; Κι ακόμη πιο σημαντικό, ποια στάση θα κρατήσουν απέναντι στην κεντροαριστερά όχι μόνο τώρα, αλλά κυρίως την επόμενη μέρα των εκλογών;
Δεύτερο. Το σχήμα συνεργασίας θα έχει όργανα λειτουργίας κεντρικά, τοπικά και κλαδικά; Ή μήπως θα συνεχίσει την απαράδεκτη λειτουργία, που όλοι αναγνωρίσαμε πως δεν πάει άλλο, για να δικαιολογηθεί η a la carte λειτουργία που αποτελεί επιλογή συγκεκριμένης συνιστώσας; Οι πολέμιοι της οργανωτικής ανασυγκρότησης ενός πραγματικού σχήματος πολιτικής συνεργασίας της Αριστεράς, ας θυμηθούν ότι ο Ενιαίος Συνασπισμός του 1989, λειτούργησε με κεντρικά όργανα (Γραμματεία και Εκτελεστική Επιτροπή) με Νομαρχιακές Επιτροπές (ύστερα από Συνδιασκέψεις) σ' όλη την Ελλάδα, με όργανα αυτοτελούς λειτουργίας (Κοινοβουλευτική Ομάδα, Γραφείο Τύπου κλπ) στα οποία πέρασε όλη η ουσιαστική πολιτική λειτουργία, χωρίς βεβαίως να διαλυθούν γι αυτό το λόγο το ΚΚΕ, η ΕΑΡ, το ΚΟΔΗΣΟ, η Σοσιαλιστική Πορεία κλπ, που συγκρότησαν τον Ενιαίο ΣΥΝ. Αυτό έγινε (η διάλυση) μόνο όταν κάποιοι εκμεταλλευόμενοι συγκυρίες θέλησαν να φυτέψουν σε ένα σχήμα συνεργασίας αρχές οργάνωσης και λειτουργίας ενιαίου κόμματος.
Τέλος, θα ήθελα για άλλη μια φορά να υπογραμμίσω με έμφαση. Η ΚΕΔΑ τάσσεται με όλες της τις δυνάμεις υπέρ της κοινής δράσης και πολιτικής συνεργασίας όλων χωρίς εξαίρεση των δυνάμεων της Αριστεράς.
Φυσικά, συμφωνούμε και για τη συνεργασία μόνο των δυνάμεων που την αποδέχονται και με ανοιχτό τον ορίζοντα σ' αυτούς που με δική τους ευθύνη δεν μετέχουν.
Στην κοινή δράση, ασφαλώς, συμπεριλαμβάνεται και η εκλογική συνεργασία. Με μια προϋπόθεση όμως. Ότι την επόμενη μέρα το σχήμα συνεργασίας της Αριστεράς, θα αποτελεί πόλο συσπείρωσης και έλξης των δυνάμεων που δεν μετέχουν και κυρίως του κόσμου της Αριστεράς.
Γι αυτό το τελευταίο, όμως, μια απλή εκλογική συνεργασία δεν φτάνει. Χρειάζεται και πλαίσιο πολιτικής συνεργασίας, το οποίο όταν και άν συμφωνηθεί θα βρεί την ΚΕΔΑ παρούσα.

Αθήνα 8-2-2007 Γιάννης Θεωνάς

μέλος της Γραμματείας της ΚΕΔΑ

 

ΚΕΔΑ: ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΙ ΜΑΣ ΣΤΟΧΟΙ

Η ΚΕΔΑ, Κίνηση για την Ενότητα Δράσης της Αριστεράς, ιδρύθηκε στις αρχές του 2001, από πρώην στελέχη του ΚΚΕ και άλλους ανένταχτους αριστερούς, προοδευτικούς πολίτες. Η ΚΕΔΑ δεν είναι κόμμα, δεν έχει προνομιακές σχέσεις με κανένα κόμμα της Αριστεράς, καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για την κοινή δράση των εργαζομένων για τα κοινά τους προβλήματα, για τη συνεργασία ΟΛΩΝ των δυνάμεων της Αριστεράς πάνω σε ένα αναγκαίο οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό πρόγραμμα.
Η θέση μας αυτή για την κοινή δράση και τη συνεργασία δεν αγνοούσε τα προβλήματα σχέσεων μεταξύ των αριστερών δυνάμεων, τα προβλήματα διαφορετικών ιδεολογικών προσεγγίσεων τα οποία εντάθηκαν μετά την ήττα και τη πτώση του "υπαρκτού σοσιαλισμού", ούτε παραγνώριζε το γεγονός ότι θα απαιτηθεί κάποιος χρόνος ώσπου να κλείσει ο κύκλος της έρευνας αλλά και της αυτοκριτικής μας για τις αιτίες της ήττας και της πτώσης.
Από την άλλη μεριά, όμως, δεν παραγνώριζε ούτε παραγνωρίζει το γεγονός πως όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς, χωρίς καμιά εξαίρεση, εκτιμούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ότι τα γενικότερα προβλήματα στον κόσμο καθώς επίσης και τα προβλήματα στο εσωτερικό της χώρας και της κάθε χώρας αυτά που αφορούν στη διαβίωση της πλειοψηφίας των εργαζομένων θα οξύνονται όσο οι σημερινοί κυρίαρχοι κύκλοι, η πολιτική του νεοφιλελευθερισμού, του ιμπεριαλισμού, της "νέας τάξης", θα χτυπούν το αποτέλεσμα και όχι τις αιτίες που τα παράγουν. Από την άποψη αυτή είναι λογικό και πολιτικά ορθό να προτείνεται η πλατύτερη συσπείρωση δυνάμεων αλλά και ο ενωτικός αγώνας για τη λύση αυτών των προβλημάτων υπέρ του εργαζόμενου λαού.
Επίσης δεν μπορεί να παραγνωριστούν μια σειρά ερωτήματα που προκύπτουν για τον κάθε αριστερό, για την κάθε Αριστερή δύναμη:
Ποιος είναι ο πιο κατακερματισμένος πολιτικός χώρος σήμερα;
Ο χώρος της Αριστεράς.
Ποιος ζημιώνει από αυτόν το κατακερματισμό και από την οξύτατη αντιπαράθεση των τάσεων στο μαζικό κίνημα;
Οι απλοί εργαζόμενοι που δεν έχουν τα αναγκαία πολιτικά και συνδικαλιστικά αντιστηρίγματα και μοιραία η ίδια η Αριστερά αφού είναι ή πρέπει να είναι η δύναμη έκφρασης της "κοινωνικής Αριστεράς".
Ποιος ωφελείται από αυτόν το κατακερματισμό;
Το μεγάλο ντόπιο και ξένο κεφάλαιο, οι πολιτικές δυνάμεις που το υπηρέτησαν και το υπηρετούν, οι φανατικοί λάτρεις της διαβόητης οικονομίας της αγοράς, του νεοφιλελευθερισμού.
Μπορούν να δράσουν από κοινού, να συμπορευτούν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς πάνω στα κοινά προβλήματα του λαού;
Μπορούν και πρέπει γιατί σε διαφορετική περίπτωση οι αποφάσεις ΟΛΩΝ για ΜΕΤΩΠΑ, για συνεργασία, για συσπείρωση και άλλα που λέγονται και γράφονται στα διάφορα ντοκουμέντα, δεν έχουν καμιά υπόσταση, εκλαμβάνονται ως τεχνάσματα.
Μπορούν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς να συμφωνήσουν σε ένα πολιτικό πλαίσιο που να δίνει το στίγμα μιας επιθετικής πολιτικής ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, ενάντια στη νέα τάξη και τον ιμπεριαλισμό;
Μπορούν και πρέπει γιατί σε διαφορετική περίπτωση και χωρίς να είναι στις προθέσεις τους παίζουν το παιχνίδι του δικομματισμού, του νεοφιλελευθερισμού.
Μπορούν οι δυνάμεις της Αριστεράς να έχουν ένα ενιαίο ιδεολογικό στίγμα, να συγκλίνουν σε έναν "μέσο όρο" ιδεολογικών, στρατηγικών επιλογών;
Πιστεύουμε ότι το ζήτημα αυτό είναι από τα πιο σύνθετα γιατί οι ιδέες δεν μπορεί να προκύπτουν από "μέσους όρους", αλλά από το διάλογο χωρίς απολυτότητες και προαπαιτούμενα, από τη διαλεχτική, επιστημονική προσέγγιση των πραγμάτων. Και κανείς αριστερός δεν μπορεί να ξεχνάει ότι ο μαρξισμός δεν είναι δόγμα Πάντως υπάρχουν αρκετά στοιχεία τα οποία συνηγορούν ότι αντικειμενική βάση για γενική συμφωνία στο σοσιαλιστικό όραμα μπορεί να υπάρξει και ταυτόχρονα να συζητήσουμε για τους δρόμους προς αυτό.
Η κοινή δράση, η συνεργασία δεν είναι τέχνασμα, είναι αναγκαιότητα. Κάνουν πολιτικό λάθος όσοι πιστεύουν πως εμείς που προτείνουμε κοινή δράση και συνεργασία το κάνουμε για ίδιον όφελος. Το ίδιο θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς και για όλους εκείνους που δεν επιθυμούν τη συνεργασία. Στα πλαίσια αυτής της λογικής η Κ.ΕΔΑ καταθέτει την άποψή της για την ενότητα δράσης της Αριστεράς σε επάλληλους κύκλους, που ξεκινά από συνταυτιζόμενες δυνάμεις ως προς το ζήτημα της εξουσίας και φτάνει μέχρι τις επιμέρους συσπειρώσεις, συνεργασίες και μέτωπα που θα διαμορφώνουν το έδαφος για την ανάπτυξη κοινωνικών κινημάτων που αμέσως ή εμμέσως αποδυναμώνουν την εξουσία των πολυεθνικών, του κεφαλαίου.
Το ξέρουμε ότι συνεργασία με το ζόρι δεν γίνεται. Συνεργασία δεν μπορεί να γίνει αν ζητάμε από τους άλλους δηλώσεις ιδεολογικής μετάνοιας. Το ζήτημα που μπαίνει είναι η κατανόηση της πραγματικότητας. Ότι οι εργασιακές σχέσεις όλο και περισσότερο υποτάσσονται στο θεό του υπερκέρδους. Η ανεργία μεγαλώνει και οι άνεργοι θέλουν στήριξη. Το ασφαλιστικό απειλείται και οι ασφαλισμένοι χρειάζονται τα δικά τους στηρίγματα. Η ακρίβεια καλπάζει, το πενιχρό εισόδημα του εργαζόμενου λαού εξανεμίζεται και ο λαός θέλει μια ισχυρή Αριστερά που να είναι στο πλευρό του. Ο πόλεμος είναι στην αυλή μας και είναι ακραίος ανορθολογισμός να κάνουμε 3-4 συγκεντρώσεις υπέρ της ειρήνης. Τα δημοκρατικά δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες περιορίζονται και δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να το επιτρέψουμε.
Το πολιτικό-ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ΚΕΔΑ και χωρίς να το θεωρεί προαπαιτούμενο για την αναγκαιότητα της συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς και της οικολογίας, συνοψίζεται στα παρακάτω σημεία:
Πρώτο: Για βιωματικούς, ιστορικούς αλλά και γνωσιολογικούς λόγους, δεν μας αρέσει ο κόσμος που ζούμε, τον αντιπαλεύουμε. Αντιπαλεύουμε τον ιμπεριαλισμό και την "παγκοσμιοποίησή" του, τη "νέα τάξη" και τη βαρβαρότητά της, την αλαζονεία και το δίκαιο του ισχυρού. Θέλουμε να σταματήσουμε το δολοφονικό τους χέρι τόσο στην μαρτυρική περιοχή της Βαλκανικής όσο και γενικότερα στον κόσμο. Ονειρευόμαστε και θέλουμε έναν άλλο κόσμο χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Έναν κόσμο που στη σημαία του θα γράφει "από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του στον καθένα ανάλογα με τις ανάγκες του".
Είμαστε κομμουνιστές, οπαδοί της κοσμοθεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού που βάση του είναι ο διαλεκτικός υλισμός. Αλλά "Κομμουνισμός για μας δεν είναι μια κατάσταση πραγμάτων που πρέπει να εγκαθιδρυθεί, ένα ιδεώδες στο οποίο η πραγματικότητα πρέπει να προσαρμοστεί. Ονομάζουμε κομμουνισμό την πραγματική κίνηση που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων. Οι όροι αυτής της κίνησης προκύπτουν από τις προϋποθέσεις που τώρα υπάρχουν".
Ως Κίνηση, αντικειμενικά, δεν μπορούμε να υλοποιήσουμε όλα τα σκέλη της μαρξιστικής κοσμοθεωρίας, γιατί αυτό θα απαιτούσε πανεθνική ενιαία οργάνωση με καταστατικό και ολοκληρωμένο πρόγραμμα. Απλά, όπως υπογραμμίζεται και στην ιδρυτική μας Διακήρυξη, επιδιώκουμε να υπηρετήσουμε έναν από τους πιο σημαντικούς σκοπούς της μαρξιστικής, λενινιστικής θεωρίας, την πολιτική συμμαχιών, σε συνθήκες έντασης της επίθεσης του κεφαλαίου και ανάγκης για τη συγκέντρωση δυνάμεων για την αντιμετώπιση αυτής της επίθεσης καθώς και για τη δημιουργία προϋποθέσεων να ανοίξει μια γόνιμη συζήτηση για γενικότερα θεωρητικά, ιδεολογικά ζητήματα. Για τούτο και συμμετέχουμε, στηρίζουμε με όλες μας τις δυνάμεις τις πρωτοβουλίες που κινούνται στην κατεύθυνση της κοινής δράσης και της συνεργασίας των δυνάμεων της Αριστεράς.
Στεκόμαστε κριτικά απέναντι σε εκείνους που δεν υλοποιούν βασικές αρχές αυτής της κοσμοθεωρίας, έρχονται σε αντίθεση με βασικές νομοτέλειες ανάπτυξης του μαζικού, λαϊκού κινήματος, αντικαθιστούν την πολιτική των συμμαχιών με εκλεκτικά σχήματα και επιλογές απομόνωσης από το σώμα των κοινωνικών δυνάμεων προκαλώντας, αντικειμενικά, ζημιά στην Αριστερά, στο λαϊκό κίνημα. Στεκόμαστε κριτικά απέναντι σε δυνάμεις της Αριστεράς που μετατρέπουν τη στρατηγική σε καθημερινή ταχτική και σε εκείνες που στο όνομα της ταχτικής αρνούνται το όραμα.
Δεύτερο: Προφανώς και δεν είμαστε μόνο εμείς οι καταγραμμένοι ως κομμουνιστές, αριστεροί που θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο. Πιστεύουμε ότι οι περισσότερο άνθρωποι και στη χώρα μας και σ' όλο τον πλανήτη δεν είναι ικανοποιημένοι από τη σημερινή πραγματικότητα. Τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο διεθνές εργατικό κίνημα και στο κίνημα της νεολαίας, το επιβεβαιώνουν αυτό. Όμως, όπως έλεγε και ο Μπρεχτ, "μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πως την πραγματικότητα να αλλάξουμε…". Αν οι πολλοί το θέλουν αυτό οφείλουμε να κάνουμε ότι μπορούμε για να τους ενώσουμε ώστε να γίνει το όνειρο πραγματικότητα. Δύσκολο εγχείρημα αλλά αξίζει να προσπαθήσει κανείς, στη βάση της φράσης του Μαρξ "δεν αρκεί να γνωρίζουμε τον κόσμο, το ζήτημα είναι να τον αλλάξουμε"! Γι' αυτό συμμετέχουμε και στηρίζουμε τα νέα κινήματα που αναπτύσσονται σήμερα και καταγράφουν τη δική τους ιστορική σελίδα στο έδαφος της σημερινής αντιφατικής αλλά σε τελική ανάλυση ταξικής πραγματικότητας.
Τρίτο: Είναι δύσκολο πράγμα να πετύχεις να συσπειρώσεις όλους αυτούς που ζητάνε κάτι καλύτερο, σαν στρατηγικό στόχο. Επομένως χρειάζονται προσπάθειες να βρεις τους τρόπους που θα το πετύχεις. Επιμένουμε να υποστηρίζουμε ότι ένας τρόπος είναι η ενότητα δράσης των εργαζομένων πάνω στο πρόβλημα. Δεν είναι δική μας ανακάλυψη, είναι ανακάλυψη της ανάγκης. Μέσα από την ενότητα δράσης μαθαίνουν οι εργάτες, οι εργαζόμενοι, με ποιους έχουν να κάνουν, μαθαίνουν να γνωρίζονται μεταξύ τους, μαθαίνουν το βαθύτερο νόημα της αλληλεγγύης. Αυτό επιμένουμε να υποστηρίζουμε, κόντρα στη διαστρέβλωση και στα διασπαστικά κηρύγματα τα οποία επενδύονται, συχνά, με κούφιες "επαναστατικές" φράσεις ενώ στην πραγματικότητα είναι αγοραίος οπορτουνισμός. Γι' αυτό συνεχίζουμε να επιμένουμε στην κλασική γραμμή κοινή δράση για το κοινό πρόβλημα στο εργατικό, μαζικό κίνημα και εναντιωνόμαστε σε ταχτικές και πρακτικές που οδηγούν στη διάσπαση και τον κατακερματισμό δυνάμεων.
Τέταρτο: Πιστεύουμε ότι και στη χώρα μας και σ' όλο τον κόσμο υπάρχουν πέρα από τους κομμουνιστές και άλλοι αριστεροί άνθρωποι και άλλες αριστερές δυνάμεις. Και μιλάμε για αριστερές δυνάμεις και όχι για κάποιους που έχασαν αυτή την ταυτότητα και αποδέχτηκαν το σύστημα είτε ως Αριστερά στα λόγια είτε ως κεντροαριστερά στην πράξη. Υπάρχουν αριστερές δυνάμεις που έχουν έναν στρατηγικό στόχο. Κάποιες άλλες δεν είναι έτοιμες γι' αυτό το στρατηγικό στόχο, ή θέλουν να τον προσεγγίσουν από άλλους δρόμους απ' ότι εμείς. Γιατί όμως δεν θα μπορούσαν να πάνε μαζί εκεί που συμφωνούν; Αυτό θα ήταν ωφέλιμο για τους εργαζόμενους. Πολύ περισσότερο όταν έχουμε απέναντί μας ισχυρούς αντιπάλους, πρέπει να προσπαθούμε να βρούμε μαζικούς συμμάχους, έστω ασταθείς, αβέβαιους, προσωρινούς, ταλαντευόμενους. Όποιος δεν το κατάλαβε αυτό δεν κατάλαβε ούτε κόκκο από το μαρξισμό!
Πέμπτο: Έχει γίνει και θα συνεχίσει να γίνεται πολύ συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό το μόρφωμα που έφτιαξαν οι κεφαλαιούχοι και οι πολιτικοί τους εκπρόσωποι εμείς πιστεύουμε είναι κακό για όλους τους λαούς της Ευρώπης. Παλιά το ΚΚΕ και άλλες αριστερές δυνάμεις είχαν θέση για αποδέσμευση από την ΕΟΚ, από την ΕΕ. Μια τέτοια θέση, τότε, είχε λογική και αντικειμενική βάση. Στην Ευρώπη προωθούνταν δυο μορφές ολοκλήρωσης, μια η καπιταλιστική (ΕΟΚ) και άλλη η σοσιαλιστική (ΚΟΜΕΚΟΝ). Σήμερα τα πράγματα άλλαξαν, δεν υπάρχει Σοβιετική Ένωση, ούτε ΚΟΜΕΚΟΝ. Υποστηρίζουμε την άποψη ότι οι λαοί της Ευρώπης πρέπει να συγκροτήσουν πανευρωπαϊκά μέτωπα πάλης ενάντια στην πολιτική της Ε.Ε και να διαμορφώσουν τις προϋποθέσεις, τους αναγκαίους συσχετισμούς, για την προώθηση της άλλης Ευρώπης που αυτοί οραματίζονται. Η θέση για αποδέσμευση, τώρα, δεν είναι σωστή, δεν βοηθάει σ' αυτή την κατεύθυνση. Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι στη λογική της ριζοσπαστικής, ανατρεπτικής Αριστεράς, τα μέτωπα ταξικής πάλης και η μάχη για την εξουσία δεν περιορίζονται γεωγραφικά αγνοώντας τις νέες πραγματικότητες. Η Ε.Ε δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως εξωτερικό γεγονός αλλά ως κέντρο μιας εξουσίας με δυο αλληλοσυμπληρούμενα μέρη το εθνικό και το υπερεθνικό. Πολύ περισσότερο όταν οι αποφάσεις του υπερεθνικού είναι δεσπόζουσες και αποτελούν για το σύνολο, σχεδόν, της εθνικής δραστηριότητας υποχρεωτικότητα! Αντιμετωπίζουμε την Ε.Ε με όρους ταξικού κράτους και ταξικής εξουσίας.
Έκτο: Μεγάλες κατακτήσεις των εργαζομένων, των λαών απειλούνται, καταστρέφονται. Ώσπου να έρθει η … όγδοη μέρα της δημιουργίας εμείς τι κάνουμε; Να αποδεχτούμε την άποψη του Μπερστάϊν ότι "οι μεταρρυθμίσεις είναι το παν, ο τελικός σκοπός τίποτα"; Να δεχτούμε τη θέση του Μπακούνιν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι τίποτα, είναι κοροϊδία, ο τελικός σκοπός είναι το παν; Ή να δεχτούμε την άποψη του Μαρξ ότι πρέπει να συνδέουμε τις μεταρρυθμίσεις με τον τελικό σκοπό, να παλεύουμε σήμερα για μας και τα παιδιά μας και να ανοίγουμε δρόμους για το μέλλον; Εμείς δεχόμαστε το μαρξισμό. Αυτή είναι η ταυτότητά μας. Ούτε το κρύψαμε ούτε θα το κρύψουμε. Άλλοι μας τα μπερδεύουν σήμερα γιατί θέλουν να ακυρώσουν μια 83χρονη ιστορία αγώνων και θυσιών, να τα βγάλουν όλα λάθος και λένε μεγάλες κουβέντες για να καλύψουν αυτές τις επιλογές τους. Δεν είμαστε αφελείς, δεν έχουμε αυταπάτες. Γιφεφεφεφεφεφεφεφε το 35ωρο, το πενθήμερο, το 7ωρο οι εργάτες δεν πρόκειται να σωθούν. Όμως θα ήταν ανάξιοι να παλέψουν για κάτι καλύτερο, κάτι ομορφότερο, κάτι σπουδαιότερο, αν δεν παλέψουν σήμερα για την ικανοποίηση αυτού του υπερώριμου αιτήματος, αν δεν υπερασπίσουν τα δικαιώματά τους.
Έβδομο: Τα τελευταία χρόνια αναπτύσσεται και στη χώρα μας και γενικότερα ο εθνικισμός, η θρησκοληψία, τα διάφορα "τόξα". Φτιάχνονται "δίκτυα" και παραδίκτυα που πάνε να μας παγιδέψουν. Επιχειρούν να μας κάνουν να εγκαταλείψουμε τον ορθολογισμό και να δεχτούμε το "πίστευε και μη ερεύνα". Εμείς συνεχίζουμε να επιμένουμε ότι η γη γυρίζει… Δεν θέλουμε να γίνουμε πιόνι στα χέρια κάποιων που σαν τις σειρήνες μας βομβαρδίζουν καθημερινά και δεν ξέρουμε που το πάνε. Δεν τα βάζουμε με τα αγνά πατριωτικά αισθήματα του λαού, ούτε με τη θρησκευτική πίστη εκατομμυρίων ανθρώπων. Αυτό θα ήταν πολιτική αποκοτιά στην καθημερινή πρακτική δράση. Η σύγκρουση των δυο βασικών φιλοσοφικών ρευμάτων του υλισμού και του ιδεαλισμού δεν είναι σύγκρουση μιας μέρας. Είναι σύγκρουση επιστήμης και άγνοιας και θα διαρκέσει πολύ. Μ' αυτούς όμως που τα βάζουμε και δεν πρέπει να υποστείλουμε τη σημαία της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, είναι οι διάφοροι ψευτοπατριώτες οι οποίοι τάχα εναντιώνονται στην παγκοσμιοποίηση ενώ στην πραγματικότητα, συνειδητά ή όχι, παίζουν το παιχνίδι του. Μ' αυτούς που τα βάζουμε είναι οι σύγχρονοι γραμματείς και φαρισαίοι υποκριτές που ξανασταυρώνουν καθημερινά το Χριστό και μάλιστα στο όνομά του!
Όγδοο: Ξέρουμε ότι, ιδιαίτερα στις σύγχρονες κοινωνίες, η συλλογικότητα είναι μεγαλύτερη αναγκαιότητα απ' ότι χθες. Είναι καλό η ατομική προσωπικότητα να συμβάλει για τη μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα της συλλογικής. Αυτό δεν μπορεί να ακυρώνει την ατομική προσωπικότητα, ούτε το αντίθετο. Δεν ήταν με δική μας ευθύνη να τεθούμε εκτός συλλογικής προσωπικότητας. Σκοπιμότητες, φόβοι οδήγησαν εκεί τα πράγματα. Πιστεύουμε είναι λάθος και ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι να κατηγορούμαστε για κάτι που δεν είμαστε ή δεν κάνουμε. Δεν πρέπει κάποιοι να βλέπουν στο πρόσωπο φίλων εχθρούς και τους εχθρούς να τους αγκαλιάζουν.
Ένατο: Υποστηρίζουμε την οργανωτική ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, τη θέση για ένα σωματείο, ένα εργατικό κέντρο, μια ομοσπονδία, μια ΓΣΕΕ, και αντίστοιχη θέση για όλους τους συνδικαλιστικούς φορείς στο χώρο της αγροτιάς και στους μικρομεσαίους. Η ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, η ενότητα της εργατικής τάξης δεν είναι αυτοσκοπός είναι μέσο. Αυτό το μέσο πρέπει να το ενισχύουμε όσο μπορούμε όχι να το αποδυναμώνουμε. Η ταξική γραμμή δεν λεει να φεύγουμε από τα σωματεία αλλά μέσα εκεί να αγωνιζόμαστε, να μην κρύβουμε την ταυτότητά μας των οπαδών της ταξικής πάλης, και να πείθουμε τους εργάτες να ψηφίζουν μαχητές συνδικαλιστές και όχι συνδικαλιστές υποταγμένους στο σύστημα. Δύσκολη δουλειά αλλά μονόδρομος για τους κομμουνιστές, για τους αριστερούς. Είναι επικίνδυνη, ξένη προς όλη την Αριστερά η λογική, που λεει ότι "όταν το περιεχόμενο ασφυκτιά στη δομή σπάει τη δομή". Οι κομμουνιστές, οι αριστεροί παλεύοντας για δεκαετίες τώρα με όπλο την ενότητα δράσης, ποτέ δεν διανοήθηκαν να πάρουν την ευθύνη διάσπασης του συνδικαλιστικού κινήματος. (Το 1929 σπρώχτηκαν σε κάτι τέτοιο αλλά αμέσως διόρθωσαν τη γραμμή τους). Αυτό το ρόλο της διάσπασης τον έπαιξαν οι εχθροί του εργατικού κινήματος, οι πράκτορες της CIA τύπου Ίρβινγκ Μπράουν.
Δέκατο: Κάποιοι μας κατηγορούν ότι διαφωνούμε με τη θέση του Μαρξ για την εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Με την εξουσία που αυτοί έχουν στο μυαλό τους διαφωνούμε και όχι με την εξουσία των πολλών όταν αυτοί αποφασίσουν με τη θέλησή τους και πουν δεν θέλουμε να μας διαφεντεύουν οι λίγοι, οι ελάχιστοι, η δικτατορία των αστών. Αυτό που υπήρχε, τελευταία, στη Σοβιετική 'Ενωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες δεν ήταν εξουσία της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ή αυτό που ο Μαρξ ονόμασε δικτατορία του προλεταριάτου. Αυτό που υπήρχε στη Σοβιετική 'Ενωση και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες ήταν ο "βρώμικος αφρός" που μας κορόιδευε όλους ότι τάχα ήταν εξουσία της εργατικής τάξης, εξουσία του λαού.
Από τα παραπάνω γίνεται σαφές τι είμαστε και τι θέλουμε. Όσοι συγκροτήσαμε αυτή την κίνηση, την ΚΕΔΑ, είμαστε ομοϊδεάτες οπαδοί της κοσμοθεωρίας του επιστημονικού σοσιαλισμού. Απλά, χωρίς τη δική μας πρόθεση αλλά για λόγους που η ιστορία θα καταγράψει, βρεθήκαμε χωρίς κομματική στέγη. Προσπαθούμε να συμβάλουμε, με όσες δυνάμεις διαθέτουμε, ώστε οι υπάρχοντες κομματικοί, πολιτικοί φορείς της Αριστεράς, να συντονίσουν το βήμα τους στην κοινή δράση και στη συνεργασία τόσο για τα άμεσα προβλήματα του λαού και του τόπου όσο και στο άνοιγμα του δρόμου στο σοσιαλιστικό μας όραμα χωρίς τα λάθη του παρελθόντος αλλά και χωρίς να πετάμε και το παιδί μαζί με τα απονέρια!

Login

×